Hier zijn we dan, aan het einde van vier semesters
cultuurportfolio. Door de spreiding van de vier WES-vakken hoefde ik elk
semester slechts één reeks voor mijn cultuurportfolio te schrijven. Dat zorgde
voor iets meer ademruimte, of zo heb ik het toch ervaren.
Tijdens deze culturele reis heb ik ontdekt wat ik eigenlijk
al wist: lezen is wat ik het liefste doe. Het lezen van een boek of jeugdboek
kostte me dan weinig moeite en de keuzes waren snel gemaakt. Met mijn keuze
voor Tom Lanoye verliet ik dit semester even mijn vertrouwde paden. Ook de ontdekking van graphic novels was nieuw voor mij. Het volgende exemplaar, Nello en Patrasche, ligt al op mij te wachten. Onlangs leerde ik echter dat we goed moeten nadenken over welke graphic novels we aan leerlingen aanbieden. Door de tekeningen krijgen we al snel de indruk dat het om onschuldige verhalen gaat, maar dat blijkt zeker niet altijd het geval te zijn.
Op de tweede plaats komt voor mij een podiumvoorstelling of cultuurevenement. Daarvoor vond ik meestal vrij snel een geschikte keuze, net als een gewillige
metgezel om mee te gaan. Het zoeken naar artikels kostte me daarentegen vaak
meer moeite. Het lezen ervan was geen probleem, maar zodra ik erover moest
schrijven, liep ik geregeld vast. Dan begon ik opnieuw aan de zoektocht naar
een ander artikel. Hoewel ik per semester slechts twee mediaknipsels en één
artikel uit een vaktijdschrift heb besproken, heb ik in de loop van deze
opleiding dus heel wat meer artikels gelezen.
Verder heb ik geregeld geworsteld met Blogger om mijn berichten
netjes vorm te geven. Vooral het juist positioneren van foto’s was soms
een heel gedoe. Wat mij betreft zouden deze twee filmpjes dan ook perfect
kunnen gaan over het verplaatsen van een afbeelding in Blogger in plaats van in
Word:
Wat mij voldoening geeft, is wanneer enkele blogberichten op
elkaar aansluiten. Daarover sprak ik al in mijn tussentijdse reflectie, maar eveneens in dit laatste traject verscheen er onverwacht een krantenartikel dat
perfect aansloot bij mijn blogbericht over het boek van Tom Lanoye.
Een speciaal woord van dank voor mijn dochter, die mij vaak
vergezelde op culturele uitstappen of haar boekenkast met mij deelde. Zowel de
boekenkast als de culturele uitstappen zijn weliswaar door mij gesponsord, maar
dat doet niets af aan mijn dankbaarheid.
Tot slot nog de opera. Daar schreef ik al over in mijn beginreflectie, en ik kwam er opnieuw op terug in mijn tussentijdse reflectie, maar toch ben ik er nog niet geraakt. Ik heb wel eens gezocht, maar vond nog niet meteen een opera die mij kon overtuigen zoals De Toverfluit, de eerste en voorlopig enige opera die ik ooit bezocht. Ik zal zeker blijven uitkijken, en er zal vast nog een voorstelling komen die mij opnieuw naar de opera weet te lokken.
Dus hoewel het doek valt over dit cultuurportfolio, zal mijn culturele reis zich ongetwijfeld verderzetten. Wel zal het vreemd zijn om naar een voorstelling te gaan of een boek te lezen zonder voortdurend te denken aan wat ik erover ga schrijven 😊
Reacties
Een reactie posten